Vanochtend om 09:00u zat ik met een glas koffie en een HB potlood mijn WSET 2 examen te maken. Veel minder romantisch dan je je wellicht voorstelt. Op een troosteloos industrieterrein in Houten, in een zaaltje met grote tafels. Gewoon meerkeuzevragen. Dronken worden op de vroege ochtend was er niet bij.
Maar als ik dan toch nuchter ben en nog drie weken moet wachten op de uitslag van deze meerkeuzetoets, is dit misschien wel het juiste moment om mijn recensie te delen over deze cursus. Nu kan ik immers niet beïnvloed zijn door de uitslag.
Waarom zou je een WSET 2 cursus volgen?
Gewoon, voor de hobby. Omdat je wat meer over wijn wil weten.
Door de jaren heen ben ik meer wijn gaan drinken. Met name omdat ik vanwege diabetes de bierconsumptie nogal omlaag wilde brengen en ik ook weer niet meteen aan de sterke drank wilde. Cola zero is lang niet altijd lekker bij het eten en bruiswater is al snel saai. Maar als ze in een restaurant dan heel enthousiast staan te vertellen over de wijn, kon ik alleen maar heel geïnteresseerd knikken, maar had ik alsnog geen flauw idee wat ik mocht verwachten.
In het supermarktschap kwam ik bovendien ook al niet verder dan kijken naar de cijfers van ‘De Grote Hamersma’ of willekeurig een fles uit het schap pakken, thuis eens proeven en daarna besluiten of je er meer van wil. Laatst kwam ik er bovendien achter dat ik tot voor kort een ABC’tje was: alles behalve chardonnay. Bij chardonnay kan ik namelijk alleen maar denken aan hoog geblondeerde, VVD-stemmende vrouwen van tenminste een jaar of 50 die bovendien een ijsklontje in hun wijn willen.
Ook kwam ik eigenlijk niet verder dan dat je witte wijn gekoeld drinkt en rode wijn op kamertemperatuur. Dat je rode wijn bovendien soms wel een paar jaar kunt bewaren, maar witte wijn altijd ‘jong’ moet drinken, whatever that may mean.
Bovendien heb ik de laatste jaren iets te vaak mogen meemaken dat je toch echt vooral nú van het leven moet genieten, omdat het ook zomaar over kan zijn en je nooit weet wanneer dat is. In het kader van liever genietend ten onder dan een lang en miserabel leven, leek het me leuk om vooral meer te kunnen genieten van de wijn die ik toch al dronk. Zo begon ik aan de WSET 2 cursus.
Erg veel aanbieders daarvan zijn er niet in Nederland. In Utrecht zelfs maar twee: Wijnstudio en Eleanor. Wijnstudio had leukere locaties, bovendien op loopafstand, dus die keuze was makkelijk gemaakt.
Les 1: de juiste omstandigheden
Les 1 gaat over de juiste omstandigheden. Een ruimte met voldoende licht, witte ondergrond, voldoende ruimte voor drie proefglazen, waterglas en spiton/spuugbakje en natuurlijk een notitieboekje of iets dergelijks om je proefnotities in op te schrijven. Natuurlijk draag je geen parfum of after shave en zorg je ervoor dat er geen sterke smaken in je mond zitten, van het eten of juist door het tanden poetsen.
In de lesruimte/magazijn achter de slijterij waar wij onze cursus volgden, was dit allemaal niet aanwezig. De geur in de ruimte was gelukkig neutraal, maar de witte ondergrond, voldoende licht en voldoende ruimte ontbraken.
Bijzonder dat ze zich niet aan hun eigen regels houden. Maar de groep was best gezellig en de docent enthousiast. So far, so good.
Voorlezen van slides kan ik zelf ook
Misschien herken je dat nog wel van vroeger of van presentaties of cursussen die je voor je werk bijwoont: als een docent alleen maar voorleest wat er op de slides staat, dan biedt het niks extra’s.
Nou ja, misschien helpt het je dat je kan luisteren, in plaats van dat je moet lezen. Het kan ook helpen dat je nu ‘verplicht’ bent de stof tot je te nemen.
Bij een wijncursus mag er gelukkig ook nog wat wijn geproefd worden. Is er toch nog reden om naar die cursusavond te gaan.
Hoe leer je het meest over een druif?
Je kunt wel de theorie leren over een bepaald druivenras en welke smaken het ontwikkelt afhankelijk van waar het groeit en hoe het daarna behandeld wordt, maar het dan ook proeven en herkennen werkt natuurlijk nog veel beter.
Moeten de wijnen daar wel voor geschikt zijn. Volgens WSET kan een wijn slecht, redelijk, goed, heel goed of voortreffelijk zijn. We zouden vooral goede en heel goede wijnen te proeven krijgen. Goed moet je lezen als een zesje. Heel goed dus meer als een 7,5 of een 8 ofzo.
Maar misschien doet dat cijfer er niet eens zo toe, maar wel of de wijn typisch is voor de specifieke druif. Daar leer je het meest van. Dat de smaken erin terugkomen, zoals ze in het boek of op de sheets benoemd worden. Dat viel helaas wat tegen. Dan dronk ik later elders een wijn van die druif of kocht zelf een fles en dan dacht ik ‘o, dít is wat ze bedoelde!’.
Tijdens de cursus leek elke witte wijn vooral ‘hoog zuur’. En smaakte het allemaal naar citroen. Eventueel nog groene appel. Niks nuance. Of was het omdat ik er te hard mijn best voor deed en niet geleerd had dat je ook het eerste dat je ruikt of proeft ‘waar’ is en dat iedereen andere gevoeligheden heeft als het om smaak draait. Dat leerde ik dan weer wel door de podcast.
Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat je vooral je eigen smaak moet leren kennen. Zodat je beter kunt verwoorden wat je proeft en beter kunt matchen wat het is dat je zelf proeft met wat een ander omschrijft. Maar dat leerden we dus niet. Toch een groot gemis als dat nu juist is wat de toegevoegde waarde is of kan zijn van een fysieke cursus ten opzichte van een on demand online cursus of alleen de tekst in een boek.
Kutcursisten
Zo enthousiast als de docent was, zo onvriendelijk leken de mails vanuit de organisator.
Blijven herhalen wat we vooral allemaal moeten doen en wat we vooral niet meer mogen vragen en hoe het afloopt als we dat allemaal niet doen.
De eerste twee weken was ik nog verheugd toen ik een mail ontving met het onderwerp ‘Lesbrief voor je volgende les’. Immers: nieuwe informatie, nieuwe wijnen, nieuw enthousiasme. Maar week op week was het exact dezelfde, algemene, mail. Niet specifiek over de les. Ook niet over de locatie of het tijdstip. Dat voelde daardoor meer als spam. Het nut van de mails was mij dus ook niet zo duidelijk.
De mail na de laatste les ging dan nog wel even over het examen en dat we ons dus wel moesten registreren als we dat nog niet gedaan hadden en dat we de week vooral moesten gebruiken om te studeren. O ja, en vooral dat we minimaal een half uur voor aanvangstijd aanwezig moesten zijn. Om te weten op welke locatie en welk tijdstip moesten we dan wel weer inloggen op de website.
De avond voor het examen, om 23:05u, het tijdstip waarop we altijd de mails ontvingen, kregen we nog een keer exact dezelfde mail. Inclusief de mededeling dat we de week vooral moesten gebruiken om te studeren. Terwijl we ons nog geen 9,5 uur later bij de examenlocatie moesten melden.
Misschien is het niet belangrijk, maar het voelt wel slordig en ongeïnteresseerd.
Kutklanten.
Mensen die steeds maar vragen stellen, terwijl we toch allang hebben gezegd dat alles op de site staat. En dan de combinatie met de wijnen die misschien niet zo geschikt zijn om de druiven goed te leren kennen en de omgeving die niet voldoet aan de eisen die WSET er zelf aan stelt, dat is toch wat teleurstellend en voelt alsof het niet gaat om de passie voor wijn, maar vooral om zoveel mogelijk winst.
