“Ik wens je veel personeel.” Een spreekwoord dat ik, achteraf gezien, iets serieuzer had moeten nemen. Althans, ik had niet iedereen moeten geloven dat werkgever zijn vanzelf gaat of dat je het anders wel kunt leren. Het moet je ook liggen, dat managen van mensen, heb ik gemerkt. Het is een vak.
Er zijn dus vele frustrerende verhalen over medewerkers te vertellen. Sommigen die eigenlijk meer over mijzelf en mijn slechte leiderschapskwaliteiten, of nou ja, gewoon het ontbreken ervan, gaan en andere die toch meer over de medewerkers zelf gaan.
“Vrouw handelt privézaken af onder werktijd, terecht ontslag”
Deze kop las ik vandaag bij RTL Nieuws. Een goed werk/privébalans is belangrijk. Niet onnodig overwerken dus. Flexibel omgaan met tijd die nodig is om naar een huisarts of tandarts te gaan bijvoorbeeld. Niet te precies met aanwezigheid, als het werk gewoon goed gedaan wordt. Dat soort dingen.
Nou heb ik een keer afscheid van iemand genomen om meerdere redenen, maar een daarvan was dat er op kantoor toch wel erg veel tijd aan privézaken werd besteed en het werk gewoon niet gedaan werd. Veel zin in gedoe had ik niet en het was het eerste contract. Dat heb ik uit laten lopen en deze persoon vrijgesteld van werk. Zou deze medewerker, jurist, wel nog laten controleren bij het Juridisch Loket. Was een mooie bevestiging dat ik hier goed aan deed. Als hiervan al niet duidelijk was dat het een goede deal was, dan weet ik het ook niet meer. In de vijf maanden die ik wel nog salaris moest betalen, maar de persoon niet meer op kantoor was, ging de omzet behoorlijk omhoog. Gewoon omdat ik mijn werk weer fatsoenlijk kon doen.
Whatsappend een huis kopen
Kijk, wat er precies gedaan werd weet ik ook niet. Maar in de reflectie van het raam kon ik wel zien dat Whatsapp de hele tijd open stond. Dat was dus privécommunicatie. Ook was deze persoon veel buiten de office unit te vinden, terwijl er geen belafspraken waren met klanten en er verder ook niets buiten de unit te vinden was. We hadden iMacs en de boeken stonden op kantoor.
Tijdens de lunchpauze gingen gesprekken nog wel eens over het kopen van een huis en de huizenjacht. Of het zo is weet ik niet, maar het gaf mij het gevoel dat er dus in al die tijd op de gang vooral zaken geregeld werden om een huis te kopen ofzo. De huizenmarkt was toen gelukkig niet zo verhit als nu. En anders zou er best gesproken kunnen worden in hoe we dit in goede banen zouden hebben kunnen leiden dat het werk er niet onder zou lijden.
Nu denk ik dus: als ik meer verzameld had over wat er werkelijk aan de hand was en dat kon aantonen, dan had ik deze persoon kennelijk best op staande voet kunnen ontslaan. Dat komt niet zo vaak voor. In e meeste gevallen moet ‘iets privé regelen’ namelijk best kunnen. En laten we wel wezen, een klein beetje of gewoon in goed overleg, is ook nergens een probleem, toch? Het is pas een probleem als het te ver gaat.
Pragmatische oplossing
Niet dat ik spijt heb, overigens. Mijn oplossing was pragmatisch. Het bleek dus ook een goede oplossing, aangezien met een persoon minder, toch de omzet steeg. Iemand op staande voet ontslaan lokt altijd een juridische procedure uit. Ook niet gek, denk ik. Tenzij je zelf ook wel snapt dat je te ver bent gegaan.
Zzp’er die van twee walletjes at
Ook heb ik eens een samenwerking met een zpp’er opgezegd, omdat het resultaat nogal achter bleef. Dan is het toch fijn dat het maar een overeenkomst van opdracht is die gemakkelijk opgezegd kan worden.
De zzp’er werkte in principe bij ons op kantoor, omdat dit praktisch was. Deze freelancer deed namelijk ondersteunend werk en werkte ook nog elders én was geloof ik nog bezig met het opzetten van een webshop ofzo. Computerwerk werd dus ook op onze computers gedaan.
Achteraf kwam ik erachter dat er tijdens de uren waar ik voor betaalde, gewoon werk werd gedaan voor een andere opdrachtgever. Daar kwam ik namelijk bestanden van tegen… Hoe verzin je het, toch? Wees dan in elk geval zo slim om die bestanden weer te verwijderen.
Geen idee hoeveel dat gebeurd is overigens. Ik kwam er dus vooral achteraf achter en wederom was het een bevestiging dat het een goed besluit was geweest om die samenwerking op te zeggen.
Ratio vs gevoel
Met medewerkers en zzp’ers werkte ik teveel op basis van ratio. Klopt het verhaal? Als ik geen reden kan vinden om nee te zeggen, zoals tegen die ene sollicitant die best vond dat hij met een geheimhouding in de kroeg kon lullen over een idee van een klant, dan moet ik het gewoon doen, toch?
Achteraf gezien had ik meer op basis van mijn gevoel moeten vertrouwen. Misschien is een klik en prettige samenwerking wel veel belangrijker dan alleen de ratio.
Alhoewel, als er iemand is waarvan je juist geen advies aan moet nemen op het gebied van medewerkers ben ik het wel. Behalve dan het advies dat je er niet blind aan moet beginnen.
